Ik ben een alleenstaande moeder (sinds 2013) en ik heb 2 volwassen zoons waar ik ongelooflijk trots op ben. Mijn carrière als psychosociaal hulpverlener strekt zich uit over ruim 15 jaar en heeft me door verschillende sectoren van de hulpverlening geleid. Eerst in de zorg (op een IC), daarna in de GGZ en de laatste jaren met gezinnen, jongeren en naasten. Ik ben in mijn jeugd behoorlijk getraumatiseerd maar ook op latere leeftijd in relaties en hierdoor heb ik de nodige therapieën achter de rug. En als moeder heb ik best zorgen gehad m.b.t. mijn kinderen, vooral na mijn scheiding.
Tot mijn 18e was mijn vader deel van ons gezin, daarna heb ik hem amper nog gezien en gesproken, tot hij 14 jaar geleden overleed (wat een opluchting was dat!). Mijn vader, fysiek aanwezig maar emotioneel niet beschikbaar, domineerde ons gezin met zijn onvoorspelbare en manipulatieve gedrag. Ondanks zijn charmante voorkomen naar de buitenwereld, zorgde hij achter gesloten deuren voor een sfeer van minachting en angst, waarin ik als kind wanhopig mijn best deed voor zijn liefde, aandacht en erkenning. Maar niets leek ooit goed genoeg te zijn.
Ik leerde snel om mijn ware gevoelens te verbergen en mezelf weg te cijferen, om te overleven in een wereld waar mijn vaders wil wet was. “Hij was de baas” zei hij vaak genoeg.
Dat ik dit patroon meenam naar anderen en ook in mijn volwassen leven, ben ik pas later achter gekomen. Dit heeft helaas voor nog meer traumatiserende ervaringen gezorgd. Zo ben ik ook meerdere keren slachtoffer geweest van seksueel grensoverschrijdend gedrag (tussen mijn 4e en mijn 18e) en heb ik mezelf in zowel liefdes-, vriendschappelijke maar ook werkrelaties altijd weggecijferd.
Toen ik in de pubertijd kwam begon mij op te vallen hoe mijn vader mijn moeder en ons gezin behandelde en ben ik de leidende en zorgende rol op me gaan nemen maar begon ik ook op te komen voor mezelf en mijn moeder. Hierdoor ben ik veel te snel volwassen geworden en was ik vooral bezig met anderen. Dat was ook een manier om niet bij mijn eigen pijn stil te staan uiteraard.
Er is destijds nooit hulp ingezet maar ik had het wel nodig gehad. Het waren andere tijden (eind jaren ’70 en de jaren ’80) en over veel zaken sprak je niet. Maar terugkijkend had de juiste hulp een heleboel ellende gescheeld in mijn latere leven!
Door mijn werk als hulpverlener weet ik inmiddels dat mijn vader een narcistische persoonlijkheidsstoornis had en dat er sprake was van huiselijk geweld. Ik ben emotioneel verwaarloosd en psychisch en fysiek mishandeld door mijn vader. Mijn moeder was niet opgewassen tegen de dominantie van mijn vader maar deed ongelooflijk haar best om ons te helpen en te beschermen met alles wat in haar vermogen lag en met de kennis die ze destijds had. Dankzij haar liefde en mijn eigen kracht en inzichten ervaar ik mijn jeugd niet als slecht. Het is echter wel traumatiserend geweest en ik heb daardoor behoorlijk wat schade opgelopen. Ook mijn eigen scheiding heeft diepe sporen nagelaten en opnieuw opstarten in een andere gezinsvorm met mijn zoons is me behoorlijk zwaar gevallen.
Al met al heb ik inmiddels ruim 30 jaar te maken met psychische uitdagingen door alles wat mij is aangedaan in mijn verleden, vooral in mijn jeugd. De meeste diagnoses heb ik gelukkig niet meer en ik leef inmiddels een prima leven ondanks alle ellende.
Als professional en ervaringswerker zet ik mij in om de groeiende kloof tussen hulpvragers en hulpverleners te overbruggen. Ik geloof dat ware samenwerking ontstaat door het tonen van mijn eigen kwetsbaarheden en door te vertrouwen op de kracht van onze deelnemers. Mijn motivatie komt voort uit mijn overtuiging in het belang van verbinding, samenwerking en gelijkwaardigheid.
Liefdevolle en gelijkwaardige steun, dat is waar ik voor sta. Ik werk vanuit mijn hart en sta open voor alle vragen die je mij wilt stellen als het gaat om mijn ervaringen. Mijn aanpak is gericht op herstellen en leren omgaan met dat wat het leven je brengt.
Mijn expertise omvat o.a. echtscheidingsproblematiek, huiselijk geweld, (complex) trauma, niet soepel lopend co-ouderschap, KOPP/KOV problematiek, verbreken contact met een ouder.
Diagnoses die ik heb gehad: chronische depressie, terugkerende depressies, complexe PTSS, angst- en paniekstoornis, SOLK (ALK), dissociatieve stoornis, agorafobie.
Kennis van meerdere therapievormen (ondergaan als cliënt en/of studie in gevolgd): Acceptance and Commitment Therapy, cognitieve gedragstherapie, psychotherapie, hypnotherapie, haptonomie, RET therapie, rescripting, EMDR.
Voel je vrij ook mijn LinkedIn profiel te bekijken!
“Wat heb jij nodig?” Dat is een vraag die 20 jaar geleden bij de aanmelding van mijn kinderen in de jeugdzorg graag had gehoord. Nu is dat één van de eerste vragen die wij stellen als we kennismaken met nieuwe deelnemers. “Wat gaat er goed?” is nog zo een zin die hierbij past. Eigenlijk ging alles mis, zeker in het begin had ik het idee dat ik er helemaal alleen voor stond. Later werd ik mondiger en durfde ik ook kritische vragen te stellen, dat ik toen de juiste mensen mee kreeg is mijn redding geweest. Hierdoor heb ik een uithuisplaatsing van mijn kinderen kunnen voorkomen.
Dit was ook het moment dat mijn interesse in de jeugdzorg was gewekt, ik werd een vraagbaak voor andere ouders en al snel had ik een eigen inloop “voor ouders, door ouders” in het wijkcentrum. Dit was het startpunt van mijn carrière. Opgemerkt door het beleid van de gemeente kreeg ik steeds meer kansen om mijzelf te ontwikkelen. Eerst als ervaringsdeskundige en 18 jaar later ook als professional.
Mijn kracht is ten eerste mijn eigen ervaringen, maar misschien nog belangrijker de ervaringskennis die ik in het veld op heb mogen doen en de leerstof die ik de afgelopen jaren heb verzameld.
Mijn ervaringen zijn uiteenlopend zo heb ik als jongere bijv. zelf te maken gehad met pesten, veel verhuizen, een vechtscheiding van mijn ouders, leven met een verslaafde ouder en het verlies van dierbaren. Op school liep ik destijds liever niet voorop en zag ik de noodzaak niet om te leren. Ondertussen ben ik 48 jaar, meerdere scheidingen achter de rug en twee kinderen en vier bonuskleinkinderen rijker. De lessen welke het leven mij hebben gegeven neem ik nu mee, zoals mijn grote kennis van ASS (beide kinderen hebben deze diagnose op jonge leeftijd gehad), armoede, chronisch ziek zijn, dakloosheid, angst en paniek, bonusouderschap en de toeslagenaffaire.
Al mijn ervaringen hebben gemaakt dat ik nu in staat ben om andere in dezelfde situatie te ondersteunen, begeleiden en adviseren. Dit doe ik met veel toewijding en werkvreugde. Mijn sterke kanten zijn netwerk verrijking, begeleiding tijdens crisissituaties, vertaalbaken tussen de overheid en ouders/jongeren, opvoedkundige inzichten overbrengen, coachen van gezin en/of jongeren en nog veel meer.
Wat ik mijn toekomstige deelnemers mee wil geven: hulp vragen is een teken van sterkte en behoefte aan verandering en verbetering van je leven, schaam je nooit om hulp in te zetten als jij denkt dat je dat nodig hebt!
Al op jonge leeftijd raakte er jeugdhulpverlening bij het gezin waarin ik opgroeide betrokken. Dit begon allemaal toen mijn ouders gingen scheiden, dit ging niet bepaald op een liefdevolle manier. Ik groeide op binnen de thuissituatie bij mijn vader en zijn vrouw, door de jaren heen zijn er veel soorten problemen binnen ons gezin ontstaan. Er was sprake van huiselijk geweld en vormen van kindermishandeling, een verslaafde ouder, een ouder met psychiatrische problematiek, een omgedraaide ouder-kind rol, financiële uitbuiting en het opgroeien binnen een crimineel milieu. Als kind en puber heb ik mij vaak niet gezien en ongehoord gevoeld.
In mijn puberteit waren er genoeg signalen dat het niet goed ging met mij; ik gebruikte dagelijks softdrugs, begon op vroege leeftijd met het drinken van alcohol, hing veel op straat, raakte in contact met politie, schoolprestaties gingen achteruit en ik had grote problemen met mijn emotie-regulatie. Ik was snel agressief, zowel verbaal als fysiek. Tijdens die periode heb ik veel gehad aan het beoefenen van een vechtsport, hier kon ik mij frustraties en onbegrip over mijn thuissituatie kwijt. Weliswaar niet met woorden, maar het voelde wel of de grootste woede mijn systeem uit was.
In mijn jeugd heb ik op verschillende momenten een professional in vertrouwen genomen. Dit resulteerde helaas niet in passende hulp voor de thuissituatie waarin ik opgroeide, maar in het ervaren dat continue mijn vertrouwen werd geschaad door de jeugdhulpverlening en/of de leerkrachten die ik in vertrouwen nam. Dit wekte bij mij de motivatie om dit voor andere kinderen anders te willen doen. Ik heb mijn boosheid op de jeugdzorgketen laten varen en dit omgezet naar een motiverende kracht om mijn eigen leven anders in te delen, te gaan studeren en zodoende hopelijk zelf als jeugdzorgprofessional de kinderen, jongeren en hun gezinnen die ik ondersteun niet dit gevoel te laten ervaren.
Toen ik eenmaal als SKJ-geregistreerde jeugdzorgprofessional werkte kwam ik erachter dat het alleen voor mij niet meer voldoende was om dit enkel te kunnen bieden voor de kinderen, jongeren en gezinnen waarbij ik betrokken was. Ik merkte namelijk dat het werken met eigen ervaringen, het kwetsbaar durven opstellen en gelijktijdig ook professionele kennis van mens tot mens over te dragen heel goed werkte. Vanuit vele gezinnen kwamen de complimenten dat dit hun kijk op de jeugdzorg bijstelde en hun een positieve ervaring opdeden.
Zo ontstond de motivatie om deze werkwijze breder te willen dragen. Gelukkig ben ik in het werkveld al meerdere professionals tegengekomen die hier hetzelfde instaan, zo ook mijn lieve collega’s met wie Trajectium nu is opgericht.
Tijdens mijn loopbaan heb ik voor organisaties als Leger des Heils, Veilig Thuis, Centrum voor Jeugd en Gezin, Stichting ONTDEC en meerdere gemeentes gewerkt. Dit in verschillende rollen; als groepswerker, mentor, teamcoördinator, jeugdconsulent/zorgregisseur, Veilig Thuis medewerker, ambulant ondersteuner, jongerencoach en als jeugd- en gezinscoach. Ik heb o.a. kennis van het werken volgens de top-3 methodiek en ervaringsgericht systemisch werken.
Mijn naam is Jackeline Mardenborough, ik ben geboren en getogen op St. Maarten. Op mijn 17e ben ik naar Nederland gekomen om mijn droom na te jagen: maatschappelijk werker worden. Al vanaf mijn 16e wist ik dat ik een verschil wilde maken in het leven van kwetsbare burgers binnen de samenleving.
Met een afgeronde HBO-opleiding Social Work en een SKJ-registratie heb ik ruime ervaring opgebouwd binnen de jeugdzorg, jeugdbescherming en ambulante gezinsbegeleiding. Mijn expertise ligt in het begeleiden van gezinnen en jeugdigen in complexe situaties, zoals vechtscheidingen, loyaliteitsconflicten en opvoedingsproblematiek. Mijn aanpak is oplossingsgericht, cultuursensitief en gericht op het versterken van eigen kracht.
Ik geloof dat door het delen van je verhaal en het tonen van kwetsbaarheid, echte verbinding ontstaat. Juist in ingewikkelde situaties kan dit het verschil maken en leiden tot doorbraken die anders onbereikbaar zouden blijven. In mijn werk stel ik daarom vertrouwen, openheid en de kracht van samenwerking centraal.
Hallo! Ik ben Ronald. Ik woon in Amsterdam en heb de afgelopen jaren Toegepaste Psychologie gestudeerd. Dit doe ik omdat ik mensen enorm interessant vindt. Ik begrijp graag waarom zaken zijn waarom ze zo zijn en daarvoor is het begrijpen van mensen cruciaal.
Ik hou van humor en zit boordevol positieve energie. Het is door de jaren heen zo’n beetje mijn doel geworden om deze energie en humor in te zetten om niet alleen mezelf, maar ook anderen een goed gevoel te geven. Toch ben ik ook een gevoelig mens. Dingen raken me en ik laat graag toe dat ik daar ook wat bij voel. Al ben ik soms wat minder goed in dit aan anderen laten zien. Ik luister graag naar wat anderen te vertellen hebben, maar schroom er ook niet om zelf mijn mening te geven. Ik ben een avontuurlijk dier, altijd opzoek naar wat ik nog niet ken.
Zelf heb ik ook van alles meegemaakt. Van moeite met uit de kast komen tot een keiharde drugsverslaving. Als ik er zo op terug kijk heb ik enorm veel mazzel gehad dat ik vrienden om me heen had die me altijd op de been hielden. Maar toch zou wat professionele hulp me ook geholpen hebben. Ik was alleen bang om te laten zien dat ik hulp nodig had. Daarom is het mijn missie om de hulp te bieden die ik vroeger zelf niet had durven zoeken. Om de barrière om hulp te zoeken en aan te nemen te verlagen en om er simpelweg te zijn voor mensen die dat nodig hebben.
Als kind was ik druk, energiek en altijd in beweging. In de klas had ik moeite om stil te zitten en mijn aandacht erbij te houden, wat vaak leidde tot onbegrip vanuit leerkrachten en andere volwassenen. Ik voelde me niet altijd gezien of begrepen. Leren viel me daardoor extra zwaar, niet omdat ik het niet kon, maar omdat de rust en veiligheid die ik nodig had om tot leren te komen vaak ontbraken.
Ik groeide op in een gebroken gezin. Mijn vader was niet actief aanwezig in mijn leven, wat veel vragen en gemis met zich meebracht. Mijn moeder stond er alleen voor en deed wat zij kon, maar moest vooral overleven in het ouderschap. Hierdoor was er weinig ruimte voor echte emotionele verbinding. Die gemiservaring heeft me gevormd, maar ook gemotiveerd om te zoeken naar antwoorden en manieren om anders met mijn eigen gevoelens en gedrag om te gaan.
In de jaren die volgden, ben ik me gaan verdiepen in persoonlijke ontwikkeling. Ik wilde begrijpen waar bepaald gedrag vandaan komt, waarom sommige patronen zich herhalen, en vooral: wat kinderen écht nodig hebben om zich veilig en gehoord te voelen. Dat leidde tot een diepere interesse in thema’s als hechting, opvoeding, systeemdynamieken en het werken met kinderen die net als ik vroeger nét even anders in de wereld staan.
Mijn ervaringen hebben ervoor gezorgd dat ik met veel begrip, geduld en rust kinderen kan begeleiden die zich soms verloren voelen binnen de structuur van school of gezin. Ook ouders geef ik graag handvatten om het gedrag van hun kind anders te leren zien en benaderen. Ik geloof dat achter ieder lastig gedrag een behoefte schuilgaat, en het is mijn missie om samen die laag te bereiken.
Vandaag de dag werk ik met veel liefde met kinderen binnen het speciaal onderwijs en in gezinsbegeleiding. Ik ben gespecialiseerd in het begeleiden van kinderen met ADHD en autisme. Door mijn eigen reis kan ik vanuit oprechte verbinding en erkenning iets betekenen voor anderen en daar haal ik elke dag weer voldoening uit.
Wens jij ondersteuning vanuit ons? Dan willen wij jou adviseren om de ervaringskennis van onze ondersteuners te lezen. Een keuze gemaakt of een voorkeur voor een ondersteuner? Geef dit dan aan tijdens het intakegesprek zodat wij hier rekening mee kunnen houden.